Biz; hayır demeyi, işim var demeyi, olmaz demeyi beceremeyen insanlarız Yorgunluğumuz bitmez bizim.

-Reşat Nuri Güntekin

 

Ben yorgunum demekten de yoruldum.
Herkesin derdi var? İnsanlar ne dertlerle uğraşıyor biliyor musun?
Olabilir. Bilmiyorum. Umursamıyorum da. Dert saymanız için savaşa giremem.
Ayrıca sizin dert demeniz de umrumda değil.
Çok yoruldum. Enerjim tükendi.
Huzurlu bir ölüm bekliyorum yıllardır. Werther gibi her gece bir sonraki güne uyanmamak ümidiyle yatıyor olmamın nedeni de budur.
Ama o da çok mümkün olmuyor. Yine bir şekilde güneşin doğuşuna şahit oluyorum. Maalesef.
Ve her yeni gün bir kere daha bu sefer başaracağım diye düşünme mecburiyeti ile güne başlıyorum. Ama yeniden başlamanın zorluğu, kendimi anlatmaya çalışmamın dayanılmaz ağırlığını artık kaldıramıyorum. Artık içimde ne bir heyecan kaldı ne bir umut.

Biliyor musunuz ? Hep anlatmak istediklerim anlaşılamadan öleceğimden korkuyordum. Çünkü hep cümlelerim yarım kalıyordu. Kelimelerim genelde düşündüğüm anlamlara da gelmiyordu. Ve tahmin edin ne oldu ?! Evet artık bundan da korkmuyorum.
Zaten yarım kalacaksa cümlelerim bir şeyler konuşmaya çok da gerek yok değil mi ? Susmak daha çok şeyi anlatmama aracı oluyor.

Bir an önce ölmek istiyorum.
Ölümümün göz ucuyla nasıl karşılanacağını falan da görmek istemiyorum.
Hep hatalı olmaktan da yoruldum.
Hangi hayatı seçsem diğeri yarım.
Hangi hayata göz kırpsam diğerinin hatırı bende saklı.
Güzel bir ölüm.
Bekliyorum.
Mümkünse bir gece yarısı uykumda…